Nancy Ubert in Alphen CC, 5 november 2012.

Zwanger zijn is een hele prestatie. De kracht van een moeder is het waard, gevierd te worden. Het voorbereiden op de komst van jullie kind is een heel proces, dat onderdeel uit mag maken van het geboorteritueel. Een naam bedenken en het na de geboorte voor het eerst noemen, aan jullie kind geven, is ontroerend als moment, en daardoor ritueel. De bevalling is natuurlijk het overgangsmoment bij uitstek, dat kan voelen als een ritueel, dat geen mens echt kan plannen. Het doorknippen van de navelstreng is het eerste beetje loslaten. Dan volgen de vragen, waarbij Kairos Rituelen kan helpen. Denk er vantevoren vast eens over na! Hoe laat je weten, dat je kind geboren is? Hoe laat je je kind zien aan de wereld om hem of haar heen? In een speciale plechtigheid zoals een babyshower of een (kerkelijke) doop, of  liever“gewoon” één voor één en dan een beschuit met muisjes? Wie zijn voor ons de groep geliefde omstanders waar ons kind nu in welkom wordt geheten? Voor onze baby is het kraamfeest het eerste feest. We kunnen het ook zijn of haar nulde verjaardag noemen…. Vanuit de  gedachte dat elk mens gelijk is, kan het goed voelen, het kind door te geven aan elkaar. Je zou de rechten van het kind voor kunnen lezen. En toch: dit kind is niet een baby als alle andere. Wat maakt hem of haar zo bijzonder voor jullie? Het is goed om dat uit te spreken! En voor grootouders is het heerlijk, het welkom te heten in het leven. Met wellicht daarbij behorende wensen… Welke symbolische geschenken geven we verder, of wil ons kind voor later ontvangen? Samen een boom planten is een prachtig symbool. Liefst een van liefst lange levensduur.  Als je “geboorte- of doop” water  giet rond de stam kun je daarbij je wens uitspreken. Zoals bijvoorbeeld:“Dat ons kind mag groeien als deze plant, overgeleverd aan onze zorgen, maar met eigen leven, geworteld in de geheimvolle aarde.”

Berk, Koets en Slot, We moeten nog een lied, Gids voor bruiloftsgasten en andere feestgangers (Arbeiderspers).

Als kersvers bruidspaar is er weinig wat je daar tegen kunt ondernemen, behalve wellicht een goede ceremoniemeester selecteren…

Des te belangrijker is het, samen op een moment op jullie dag, te kiezen voor de inhoud en vorm die jullie met z’n tweeën van meer belang vinden. Of respectvoller… dan wat er aan eventuele onzin nog over jullie uitgestort zou kunnen worden de rest van jullie dag.

Als ik je daar bij help, is dat in ieder geval iets om niet bang voor te hoeven zijn…

Korte vakantie in Wenen vanwege mijn dertigste verjaardag. Bezoek aan romantisch Sisi-kasteel Schönbrunn. Lief vraagt aan mij of ik het beroemde balkon wil beklimmen. Terwijl beneden een koor Bach-liederen zingt en de paardenkoets wacht op nieuwe klanten, wacht ik met knikkende knieën op de vraag. Lief zucht, kijkt vooruit en zegt: “Mooi hè? Kom, we gaan naar binnen, ik heb trek in koffie.”

Toch zijn er stukjes die wel voelen als kloppend: “Een ring maakt gelukkiger?” “Trouwen doe je voor eeuwig. Samenwonen geeft onbewust een gevoel van onduidelijkheid. Trouwen geeft een geluksgevoel. Mijn zus is net getrouwd.” “Die is meteen stukken gelukkiger?” “We zullen zien. Een goed huwelijk beschermt tegen hart- en vaatziekten, ook omdat je de stress van je af kunt praten. En als je gat sporten, steek je mekaar aan.” “Een goed huwelijk redt levens?” “De kans op een terugkerend hartinfarct is in een slecht huwelijk drie keer groter dan in een goed.”

Kijk, zo genuanceerd is het dan ook wel weer. De waarheid ligt misschien ook hier in het midden…

Inderdaad, ze hebben gelijk. Trouwlustigen wonen vaak al lang samen –  en hebben alles al, wat vroeger op de huwelijkslijsten voorkwam. Toch is geld geven, het teken van een envelopje op de uitnodiging, niet altijd spannend genoeg.

Spannender is wellicht het vragen van een stukje reis als gezamenlijk begin: een fles champagne misschien, een aantal kilometers kilometers vliegen, een ritje op een olfifant of een bijdrage aan het hotelverblijf.

Veel spannender zou het toch zijn, wanneer je als paar er zelf voor kiest, hoe je welkome bijdragen kunt innen. Of het nu is aan hun huwelijksreis, of iets anders dat je samen wilt doen of ondernemen. In overleg, desgewenst met ceremoniemeesters en ritueelbegeleidster, is er meer originaliteit en veel mogelijk. Indien geregeld buiten de brilletjes van de reisbureaus om. Die hebben immers vaak het euroteken-model.

Wellicht een grotere olifant…?

De levensweg is een van mijn thema’s. ‘s Zondags als voorgangster in kerken, in mijn rituelenwerk, en prive. Het leven is altijd een reis, nooit een doel op zich. Het labyrint is het ook vandaag het teken daarvan. Frank Lloyd Wright, een architect, schreef dat onze truc mag zijn: op te groeien, zonder oud te worden.

De mensen die met mij mee vierden, vrienden, familie, buren, maakten dit tot een extra groot feest. Ik benoemde: Je vrienden zijn de rest van jou. En: een vriend is iemand die het lied van jouw hart kent, en dat terug kan zingen, wanneer je zelf (ook die) woorden vergeten bent.

Ik zette iedereen aan het werk. Immers, een mooi ritueel maak je samen. Een heel persoonlijke quilt in wording is hiervan het symbool - waar ik nu dagelijks aan werk. Allemaal veelkleurige handafdrukjes in stof kreeg ik: die helpen, vasthouden, ieder een eigen taal spreken. De aanwezige (50) gasten hebben hun handjes zelf opgespeld op de quilt, rond het teken van mijn levensweg.

Creativiteit hoort bij mij. Net als humor, samen lachen. Daarom vermeld ik hier nog een laatste uitspraak uit bovengenoemd boekje, geciteerd op deze 50ste verjaardag: Je stopt niet met lachen wanneer je ouder wordt, je wordt oud, wanneer je stopt met lachen.

Ieder ritueel dat ik help vormgeven is een gezamenlijk proces. Wat er belangrijk aan is, is altijd samen vorm gegeven. Dus graag vraag ik de lezers van dit eerste blogje: mail mij eens. Waar wil je graag eens iets meer over horen?Dan wijd ik daar een volgend blogje aan. Om ook zo weer het werk dat ik doe, duidelijker te maken en een gezicht te geven.

Hoe kun je komen tot een zinvol scheidingsritueel?

een workshop die zou worden gehouden in Alphen aan den Rijn afgelopen 26 augustus.
Deze avond was bedoeld om geinteresseerden van met tips en voorbeelden te voorzien. Leerzaam, aan het nadenken worden gezet: over hoe het verbreken van een relatie vorm kan krijgen. Ondanks alle verdriet toch samen (met eventuele kinderen) of juist alleen. Heel misschien zelfs in de vorm van een heus scheidingsfeestje…

Iedere echtscheiding markeert een overgangsmoment en is in wezen een afscheidsritueel. Naast de dieptepunten horen daar ook de goede herinneringen bij. En het elkaar loslaten en een goede toekomst toe wensen. Al was het maar als ouders, want dat blijf je.

Niet alleen scheiden kost tijd – ook het bedenken van een goed echtscheidingsritueel verdient tijd. Al zijn de meeste betrokkenen – dat realiseer ik me heel goed – in het begin vooral bezig met onderhandelen, regelen en organiseren… Aan bod komt deze avond het volgende drieluik aan thema’s: verbinding, crisis & onderhoud, uit elkaar & opnieuw beginnen.

Na korte inleidingen op deze thema’s zouden fragmenten hiervan worden gedeeld of creatief verwerkt. Omdat er weinig belangstelling voor bleek, heb ik nu besloten deze avond als besloten workshop aan te bieden.

Wie wil, kan tegen een prijs van 40 euro aan de hand van een besloten workshop op een naar wens af te spreken avond  leren hoe zelf om te gaan met het verbreken van een relatie. Contact opnemen per mail is voldoende. Maak een afspraak!